زاغكي قالب پنيري ديد               به دهن برگرفت و زود پريد

بر درختي نشست در راهي        كه از آن مي گذشت روباهي

روبه پر فريب و حيلت ساز           رفت پاي درخت و كرد آواز

گفت: به به چه قدر زيبايي!         چه سري چه دمي عجب پايي!

پر و بالت سياه رنگ و قشنگ       نيست بالاتر از سياهي، رنگ!

گر خوش آواز بودي و خوش خوان   نَبُدي بهتر از تو در مرغان

زاغ مي خواست قارقار كند          تا كه آوازش آشكار كند

طعمه افتاد چون دهان بگشود      روبهك جست و طعمه را بربود

سروده: حبيب يغمايي

    پس از نوروز بزرگ­ترین جشن در ايران باستان در ستایش ایزد میثرَه یا میترا(مهر)، جشن مهرگان بود كه در نيمه دوم سال يعني هنگامي كه گرماي سوزان تابستان سپري و هواي معتدل پاييزي آغاز مي گردد، برگزار مي شد. جشن مهرگان  كه پيشينيان آنرا میتراکانا یا متراکانا (Metrakana)می گفتند از روز مهر تا روز رام، شانزدهمين تا بيست و يكمين روز مهر(10تا16مهر خورشيدي) ادامه داشت.

     روز اول را مهرگان عامه و روز آخر را مهرگان خاصه مي گفتند. اين جشن مربوط به فرشته مهر كه در اوستا ميترا به معني نور خورشيد، مهر، محبت، عهد و پيمان مي باشد ناميده مي شد.

  روايت است كه فريدون شاه پيشدادي در اين روز به رهبري كاوه آهنگر بر ضحاك ستمگر چيره شد و ضحاك را در كوه دماوند حبس نموده و فريدون تاج پادشاهي بر سرنهاد. فرشتگان در جشن مهرگان به ياري فريدون آمدند و در آخرين روز جشن كه روز رام مي باشد ضحاك در كوه دماوند به زندان افتاد.

فريدون چون شد بر جهان کامکار       ندانست جز خويشتن شهريار

به روز خجسته سر مهر ماه        به سر بر نهاد آن کياني کلاه

کنون يادگار است از او ماه مهر         بکوش و برنج، ايچ منهاي چهر   

جشن مهرگان بر همه ايرانيان شاد و فرخنده باد!

نام علمی گل قاصدک (Cirsium vulgare)

   گل قاصدک در وسط چمن، حاشیه شوره زار، کنار جاده‌ها و اراضی بایر و بطور کلی در همه جا می‌روید و شاید دلیل آن این است که طبیعت می‌خواهد به انسان بگوید که در هر نقطه‌ای زندگی می‌کنيد نیاز به این گیاه داريد و هنگامیکه آن را با وسائل مکانیکی و شیمیایی از بین می‌برید دوباره بعد از چندی سر از خاک بیرون می‌آورد.

   زنبور عسل این گیاه را بسیار دوست دارد و شهد زیادی از آن بدست می‌آورد. برگ‌های جوان گل قاصدک را معمولاً با سالاد می‌خورند و چون خیلی تلخ است باید آن را با ترشی یا آبلیمو مصرف کرد. از قسمت‌های گوناگون گیاه مانند ریشه، برگ و شیرابه آن در درمان استفاده می‌شود.

   ریشه این گیاه دارای ماده‌ای تلخ به نام تراگزاسین، کولین و تاراگزاسترول می‌باشد همچنین در ریشه آن مقدار کمی تانن وجود دارد و نوعی الکالوئید به نام تاکزین و تاراگزه رول در اعضای این گیاه یافت می‌شود. املاح کلسیم، پتاسیم، آهن، منیزیوم، سديم، منگنز، فسفر، سیلیس و گوگرد در این گیاه ثابت شده‌است.

    این گیاه از نظر پزشکی قدیم ایران، سرد و خشک است و از دیرباز برای درمان بیماری‌های کبدی بکار می‌رفته‌است.

برخي از خواص:    قابض و مقوی معده است. خوردن آن خونریزی از سینه را متوقف می‌کند. خنک کننده و معرق است. ترشح صفرا را زیاد می‌کند. خون را تصفیه می‌کند. خوردن آب این گیاه مخلوط با روغن زیتون برای رفع مسمومیت مفید است. ضماد ریشه آن را در محل نیش کژدم یا زنبور و یا مار می‌گذارند که بسیار مفید است. اوره را رفع می‌کند. کلسترول خون را کاهش می‌دهد. درمان کننده اگزما و بیماری‌های پوستی است. درمان کننده کم خونی است.   رماتیسم و نقرس را درمان می‌کند.

 متن از: (دانشنامه آزاد ویکی پدیا)