زاغكي قالب پنيري ديد               به دهن برگرفت و زود پريد

بر درختي نشست در راهي        كه از آن مي گذشت روباهي

روبه پر فريب و حيلت ساز           رفت پاي درخت و كرد آواز

گفت: به به چه قدر زيبايي!         چه سري چه دمي عجب پايي!

پر و بالت سياه رنگ و قشنگ       نيست بالاتر از سياهي، رنگ!

گر خوش آواز بودي و خوش خوان   نَبُدي بهتر از تو در مرغان

زاغ مي خواست قارقار كند          تا كه آوازش آشكار كند

طعمه افتاد چون دهان بگشود      روبهك جست و طعمه را بربود

سروده: حبيب يغمايي

    پس از نوروز بزرگ­ترین جشن در ايران باستان در ستایش ایزد میثرَه یا میترا(مهر)، جشن مهرگان بود كه در نيمه دوم سال يعني هنگامي كه گرماي سوزان تابستان سپري و هواي معتدل پاييزي آغاز مي گردد، برگزار مي شد. جشن مهرگان  كه پيشينيان آنرا میتراکانا یا متراکانا (Metrakana)می گفتند از روز مهر تا روز رام، شانزدهمين تا بيست و يكمين روز مهر(10تا16مهر خورشيدي) ادامه داشت.

     روز اول را مهرگان عامه و روز آخر را مهرگان خاصه مي گفتند. اين جشن مربوط به فرشته مهر كه در اوستا ميترا به معني نور خورشيد، مهر، محبت، عهد و پيمان مي باشد ناميده مي شد.

  روايت است كه فريدون شاه پيشدادي در اين روز به رهبري كاوه آهنگر بر ضحاك ستمگر چيره شد و ضحاك را در كوه دماوند حبس نموده و فريدون تاج پادشاهي بر سرنهاد. فرشتگان در جشن مهرگان به ياري فريدون آمدند و در آخرين روز جشن كه روز رام مي باشد ضحاك در كوه دماوند به زندان افتاد.

فريدون چون شد بر جهان کامکار       ندانست جز خويشتن شهريار

به روز خجسته سر مهر ماه        به سر بر نهاد آن کياني کلاه

کنون يادگار است از او ماه مهر         بکوش و برنج، ايچ منهاي چهر   

جشن مهرگان بر همه ايرانيان شاد و فرخنده باد!